เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วแว่วมาจากคอน

แม่ต้องตื่นนอนตั้งแต่ไก่โห่

เข้าครัวทำกับข้าวใส่ปิ่นโต

แสงทองยังไม่โผล่แม่ต้องทำงาน

ดาวประกายพฤกษ์จับตีนขอบฟ้า

แม่หาบคอนข้าวกล้ากลางผืนนาโล่ง

กระดูกของชาติผุพังจนหลังโกง

เพื่อเชื่อมโยงสอนลูกให้ถูกทาง

กับภาระหนักคอนหาบบนสองบ่า

แม่ไม่เคยบ่นว่าให้ลูกเห็น

มีเพียงรอยยิ้มอุ่นซึ้งชื่นเย็น

สอนให้เห็นความเข้มแข็งและอดทน

นี่แหละคือแม่ของฉัน

จากวันนั้นจนวันนี้ไม่แปรเปลี่ยน

ฤดูกาลเปลี่ยนผ่านมาหมุนเวียน

แม่ยังเพียรหมั่นสร้างธรรมหมั่นสร้างงาน

เสียงไก่ขันเจื้อยแจ้วแว่วมาจากคอน

ลูกชายไม่ได้นอนอยู่บ้านหลังอุ่น

ไม่ได้ตื่นงัวเงียเสียงแม่เรียกอ่อนละมุน

มีเพียงน้ำตาอุ่นๆหล่นไหลยามไกลบ้าน

น้ำตาอุ่นๆหล่นไหลเมื่อคิดถึงแม่…